Ήταν 11 Δεκεμβρίου 2010, ημέρα Σάββατο και ο 6χρονος γιος μου με ξυπνούσε γεμάτος χαρά για να μου ανακοινώσει ότι έξω χιονίζει πολύ και ότι θέλει να βγούμε για να πάμε βόλτα! Δεν τον πίστεψα αρχικά, θεώρησα ότι η αντίδρασή του είχε την υπερβολή στον ενθουσιασμό ενός παιδιού. Όμως είχε δίκιο! Το χιόνι έπεφτε πυκνό και είχε αρχίσει να καλύπτει με το λευκό του σκέπασμα τα δέντρα και τα φυτά. Ήταν μια μέρα διαφορετική από τις προηγούμενες, που μας έκανε να νιώσουμε χαρά, να νιώσουμε παιδιά και να ανυπομονούμε να παίξουμε με το χιόνι.

Ήταν όμως και ένα Σάββατο του Δεκεμβρίου, που αρκετά ζευγάρια επέλεξαν να παντρευτούν. Μια τέτοια δεξίωση φιλοξενούσε εκείνο το βράδυ και η αίθουσα Carpe Diem στους πρόποδες της ήδη κατάλευκης Πάρνηθας, στην οποία ήμασταν προσκεκλημένοι των ιδιοκτητών του χώρου για να δούμε τον χώρο κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης!

Το Carpe Diem το μεσημέρι πριν τη δεξίωση

Και τώρα τι θα γινόταν με τόσο χιόνι; Στις ειδήσεις έβγαιναν οι χιονο-δημοσιογράφοι με link από την Πάρνηθα, όπου όλα φαίνονταν κάτασπρα, το χιόνι συνέχιζε να πέφτει πυκνό και ανακοίνωναν ότι ο δρόμος μετά το τελεφερίκ είχε ήδη κλείσει, ενώ ήταν μεγάλη η προσέλευση «εκδρομέων» που έβαλαν τα παιδιά στο αυτοκίνητο και ανέβηκαν στην Πάρνηθα για να παίξουν με το χιόνι, με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν το δρόμο!

Είχα αρχίσει να νιώθω μια ανησυχία και σκέφτηκα την ίδια στιγμή τη νύφη, που σε μερικές ώρες θα παντρευόταν σε μια εκκλησία στα βόρεια προάστια της Αττικής και στη συνέχεια θα υποδεχόταν μαζί με τον γαμπρό, τους καλεσμένους τους στην αίθουσα Carpe Diem στην Πάρνηθα. Ήλπιζα λοιπόν, να έχουν δίπλα τους ανθρώπους που θα τους καθησυχάζουν και θα τους ηρεμούν, ώστε να δουν την όμορφη πλευρά αυτής της ιδιαίτερης κατάστασης. Ευτυχώς, όπως μας είπαν οι ίδιοι στη συνέχεια, ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε … θα δείτε παρακάτω.

Κι εκεί που σκεφτόμουν τη νύφη, χτυπά το τηλέφωνο και ήταν ο Γιώργος, ο ένας εκ των τριών ιδιοκτητών του Carpe Diem. Κι εδώ θα βάλω μια μικρή παρένθεση για να σας αναφέρω ότι το Carpe Diem ανήκει σε τρία αδέρφια, την Μαρία, τον Γιώργο και τον Νίκο Δαμάσκο, τα οποία είναι τρία νέα και καταπληκτικά παιδιά, που αγαπούν πραγματικά τη δουλειά τους και βρίσκονται διαρκώς «από πάνω» της. Ο Γιώργος, λοιπόν, μας πήρε τηλέφωνο για να επιβεβαιώσει ότι θα πάμε το βράδυ στη δεξίωση, η οποία θα γινόταν κανονικά όπως ακριβώς είχε σχεδιαστεί, παρόλο το στρωμένο χιόνι. Οι ίδιοι και το προσωπικό ήταν εκεί από το πρωί και φρόντιζαν για την πρόσβαση των καλεσμένων, το καθάρισμα του δρόμου, το καθάρισμα της αυλής και του parking. Μας είπαν περισσότερα για όλα αυτά το βράδυ που συναντηθήκαμε και θα τα διαβάσετε στη συνέχεια.

Η ώρα πέρναγε και το χιόνι συνέχισε να πέφτει. Είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα το αφήσουμε να αλλάξει τα σχέδιά μας, ακόμη και αν χρειαζόταν να βάλουμε αλυσίδες για να ανέβουμε στην Πάρνηθα! Το βραδάκι, την ώρα που ετοιμαζόμασταν, χτύπησε και πάλι το τηλέφωνο. Αυτή τη φορά ήταν ο Νίκος, χαρούμενος και γεμάτος θετική ενέργεια, ο οποίος ήθελε να σιγουρευτεί ότι θα πάμε στη δεξίωση και να μας πει ότι έχουν τα πάντα υπό έλεγχο και ότι οι καλεσμένοι είχαν αρχίσει να φθάνουν!

Πήγαιναν όλα καλά λοιπόν και αυτό με έκανε να νιώσω μια ανακούφιση που δεν την περίμενα. Ήμουν τελικά περισσότερο αγχωμένη απ’ ότι πίστευα. Το ζευγάρι που παντρευόταν, όπως και κάθε άλλο, προγραμμάτιζε τόσους μήνες πριν τον γάμο τους και θα ήταν κρίμα οι καιρικές συνθήκες ή έλλειψη ετοιμότητας από την πλευρά των επαγγελματιών που ήταν υπεύθυνοι για τη δεξίωση να τους ανέτρεπε το σκηνικό που είχαν ονειρευτεί.

Ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο και προχωρούσαμε στους σχεδόν έρημους δρόμους με κατεύθυνση τη Λεωφόρο Πάρνηθος. Μάλλον η υπερβολή των ειδήσεων είχε κάνει καλά τη δουλειά της και πολλοί έμειναν στο σπίτι τους εκείνο το βράδυ. Άρχισα πάλι να ανησυχώ για το αν έλειπε μεγάλος αριθμός από τους καλεσμένους του ζευγαριού. Ευχόμουν να βρούμε τους περισσότερους εκεί να γλεντάνε μαζί με τους νιόπαντρους αψηφώντας την παγωνιά και το χιόνι! Read the rest of this entry »

Tags: γάμος, δεξίωση, δεξίωση γάμου